Mijn laatste!?

Al enkele dagen spookt het door mijn hoofd: stoppen met bloggen over mijn ervaringen met mijn burn-out…..

Unknown

Dat er meer dan een fantastisch leven op je wacht nadien, is me ondertussen wel duidelijk ;-).

Hopelijk heb ik je beetje kunnen inspireren de afgelopen jaren?
(November 2014 publiceerde ik mijn eerste blog!)

Ik ben me er bewust van dat ik wel meerdere zaken aan het “afronden” ben; zo net voor mijn trouw. Niet enkel deze blog. Heel verrassend om in te zien. Maar het voelt wel enorm goed aan!

images (2)

Mocht je zelf nog in het begin of midden in een burn-out zitten, kan ik je alleen maar adviseren om op zoek te gaan naar jezelf , het te accepteren en op een totaal andere manier te gaan leven! Durf het, het is fantastisch!

Denk niet te snel dat je er al “bent“, het gaat traag. Geniet ook van elke stap.
Laat je helpen, begeleiden, gidsen met en door mensen die je vertrouwt.
Ze komen wel spontaan op je pad, die “juiste” mensen voor je!

Lees gerust de vorige blogs, je merkt wel in welke fase je zit :-).

Ik voel me zo dankbaar voor mijn eigen burn-out , maar ook voor jullie vele reacties: openlijk op deze blog, via de Facebookpagina, maar ook zeker en vast de vele privé reacties. En dat is toch nog steeds de meerderheid: discretie, taboe?
De reden is niet belangrijk, er meer bezig zijn des te meer!;-)

images (5)

Ik heb wel besloten om binnen enkele weken (begin juli?) terug te beginnen bloggen over HSP, hooggevoeligheid dus.

Ook dit is fantastisch als je er juist mee omgaat!

images (3)

Vermoedelijk zal dit ofwel via een andere blog of enkel via de Facebookpagina “sensityves” zijn. Indien interesse, gewoon “liken” en wandel maar mee 😉

Ik beloof je een fijne wandeltocht!

Ondertussen ga ik nog de laatste voorbereidingen treffen voor het huwelijksfeest en nadien wat vakantie nemen. Begin juli hoop ik je weer te mogen inspireren met de prachtige eigenschappen van hooggevoeligheid!

Graag tot dan en euh…nooit vergeten….

JA! ER IS LEVEN NA DE BURN-OUT!

L-Yves-e groeten.

De dokter moet het maar oplossen….

De laatste dagen heb ik nog maar eens opgemerkt hoe sommige mensen denken dat anderen altijd de schuld zijn van hun fysische en emotionele ongemakken én dat “die anderen” het dan ook maar moeten oplossen. (slachtofferrol)

Fout

Ik merk dat ik hier nog soms kwaad van word; waarschijnlijk vooral kwaad op mezelf omdat ik besef dat ik vroeger ook zo dacht 😉

Uiteraard ga je best met een fysisch ongemak eens langs een dokter om de eerste hulpen/ingrepen te laten toedienen. Maar een operationele ingreep of een pilletje is geen wondermiddel hé. Dokters/psychiaters en therapeuten ook niet ;-);

Vaak zijn lichamelijke klachten een alarmsignaal voor onbewust geblokkeerde emoties.

Migraine, spierklachten, darmklachten, hart, etc…onderschat de invloed van je emoties hierop niet. Soms moet je je idd laten opereren, tijdelijke medicatie nemen. Maar die dokters zijn geen tovenaars hé! (behalve soms bij chirurgische ingrepen 😉)

Pas je leefstijl aan, niet enkel lichamelijk, maar vnl geestelijk!

Ik hoorde recent nog een opmerking van iemand wiens vriendin “weeral” geopereerd moest worden, en of het toch niet beter  zou zijn om een andere dokter te raadplegen, een ander hospitaal te kiezen…..Alsof er geen eigen verantwoordelijkheid is!!!

verantw

Alsof van dokter of hospitaal veranderen dé oplossing is, begin al eens met zélf te veranderen! Begin te leven ipv te overleven!

Iemand in mijn praktijk werd geadviseerd om schildklier te opereren wegens te slechte waarden, gelukkig besloot ze zelf om aan haar geblokkeerde emoties te werken. Alle waarden plots ok!

uitbenen

Vermits ik geen medische achtergrond heb, wil/kan/mag ik over medische klachten geen uitspraak doen. Tuurlijk moet er in sommige omstandigheden eerst medisch ingegrepen worden. Maar onderschat de andere invloeden niet: voeding én geest!

Voeding aanpassen kan een eerste stap zijn, maar ook hier zijn er vaak onderliggende geblokkeerde emoties.

Ik blog hier even over omdat ik vroeger ook zo dacht, zoals velen zo werd opgevoed. Zonder hiervoor die anderen het kwalijk te nemen, ook zij zaten in bepaalde patronen. Maar ik heb mijn verantwoordelijkheid opgenomen en die patronen doorbroken. Heel belangrijk, zeker voor HSP’ers en die staan dan weer op de eerste rij om een …burn-out te krijgen!

Vandaar, leer inzien wie je bent, accepteer het en leef er naar, want…

JA! Er is leven na de burn-out!