Nog veel werk aan de (emotionele) winkel!

Ik heb bewust enkele dagen gewacht om te mijn boosheid te uiten via deze weg. Boosheid over hetgeen ik voelde afgelopen zaterdag tijdens de begrafenis van Laura.

Op geen enkel moment werd er verwezen naar haar zeer ernstige ziekte (anorexia), laat staan benoemd. Of werd er gesproken over hoe gevoelig ze was. Wel over wat ze wel allemaal KON, nooit over hoe ze zich VOELDE.
En ik weet dat ze die gevoelens wel met haar familie deelde……Maar strookte dat wel met de visie van…

Een behoorlijk aantal persoonlijke reacties van mensen die haar al dan niet persoonlijk kenden van op Antwerp Yoga. Haar fascinatie voor mooie spreuken, haar passie voor het boeddhisme. Dit alles werd DOODgezwegen.

laura

En dan plots een toespraak van enkele medestudenten, daar werd ze wel beschreven wie ze was, hoe mooi. Zij ERKENDEN haar wel hoe ze was.

Van familiekant, complete ONTKENNING…..

Vreselijk, uiteraard ook voor hen, maar vooral voor Laura.
Soms lukt het gewoon ook niet en moeten we accepteren…

Ik wil niemand veroordelen en ik besef dat deze korte zinnen hard kunnen overkomen.

Maar zo kwam haar laatste viering ook bij mij binnen, koud, hard, complete ONTKENNING!

Laura, voel daarboven maar dat er wel mensen die je namen zoals je was, die je erkenden.

laura3

Het ga je goed daarboven.

JA! er is leven na….de dood.

L-Yves-e groeten.

PS1: bedankt Frank dat je er bij was, je verwoorde het zo mooi op het einde met 1 woord: ONTKENNING!

PS2: ken je mensen die met mentale of fysische problemen te kampen hebben, breng er begrip voor op. Stimuleer ze om hulp te zoeken. Durf verder te kijken dan je eigen waarheid!

Het gaat je goed Laura!

“Ik ben de mama van Laura. Laura is dinsdagavond overleden…”

Dat is slikken zo’n SMS! Laura had vandaag een afspraak bij me….

Ze was al maanden een mooi parcours aan het afleggen, ik zag ze bij momenten echt goed evolueren. Enkele weken later weer terug naar af.
Steeds maar denken, denken, denken…
Ik leerde haar terug wat meer voelen, voelen, voelen….

De laatste keer zag ze er , ondanks haar aandoening, echt mooi opgemaakt uit….
De sessie was écht hoopvol, ze zei me nog dat ze maar 2 therapeuten écht vertrouwde.
Ik was één van hen, hoe mooi om te horen.

Ze vroeg al snel een nieuwe afspraak , ingepland voor vandaag dus….en dan vanochtend die SMS….

Plots zit ik zelf terug in een emotionele rollercoaster….

Maanden heb ik samen een weg bewandeld met haar, vol respect voor haar moeilijke tocht. We waren écht op goede weg, dacht ik….
De laatste sessie ging over “acceptatie” , en het was gelukt!

Wat is er ondertussen in haar lichaam en geest gebeurd?

laura2

Die “acceptatie” smijt ze als een boemerang terug naar mij, naar haar familie, vrienden.

Wij gaan het moeten accepteren, accepteren dat ze er niet meer is…..

En zelf ga ik moeten accepteren dat ik niet iedereen kan helpen…..

Laura, het was fijn je gekend te hebben, te mogen genieten van je vertrouwen.

Haat gaat je goed daarboven!
Inspireer ze daar maar wat met je mooie boeddhistische gedachtengoed 😉

En dit beeld krijg je mee als cadeau:

img_0320-kopie

het beeld dat je ooit aansprak om me te contacteren…
Leer ze daar maar wat genieten van Yoga.

Zeer L-Yves-e groeten.