Leve de jong volwassenen!

JA! Er is leven na de burn-out!

Ik heb het ongetwijfeld enkele malen hardop gezegd afgelopen zaterdag.

2 toffe jonge dames hadden me gecontacteerd om me enkele vragen te stellen over mijn ervaring tijdens mijn burn-out.
Nu word ik wel vaker gecontacteerd, en elke keer vertrouw ik op mijn eigen gevoel of ik op de uitnodiging inga of niet.

Ze hadden voorgesteld om af te spreken in een toffe koffiebar (Escobar).
Leuk, want ik wou er zelf ook al eens naar toe gaan.
Het leek me het makkelijkst om er met de tram naartoe te gaan. Afgestapt thv het Centraal station (Antwerpen) en zo via de Keyserlei te voet verder. OMG wat een drukte, wat een energie…ook in de koffiebar zelf…

filter

Al snel kwamen de 2 opdagen en meteen voelde ik dat het goed zat. Ze hadden heel wat vragen voorbereid, maar vroegen me eerst om in eigen woorden mijn verhaal te doen.

Al snel voelde ik iets heel speciaals, iets wat me in de war bracht, en voelde zelf dat ik daardoor van de hak op de tak sprong. Toch konden ze gelukkig volgen…

Op het einde van mijn verhaal bleek ik eigenlijk bijna al hun vragen beantwoord te hebben, en kwam er stilletjes uit dat er “heel wat herkenbaar was“.

1 van hen worstelt nog steeds met een burn-out en de andere staat op de rand….Dat was dus hetgeen mij in de war bracht, ik voelde hun energie…

Tegelijkertijd voelde ik me meteen terug in mijn eigen kracht komen, oef!

moed

Ik heb getracht om hen wat goede raad te geven. Ik wou hen niet overweldigen,
ook niet met de NEI-therapie, waar ze zelf achter vroegen, en ongetwijfeld veel antwoorden in kunnen vinden. Ze zullen op eigen tempo hun eigen weg en hulp moeten uitzoeken….

Maar het is me écht wel duidelijk dat veel jongeren op zoek zijn, en ongelofelijk bewust.

Dat is fantastisch om vast te stellen. Heel wat van hen zijn sensitief, maar weten het niet. Laat staan hoe ze er mee kunnen mee omgaan. Dat er niets mis mee is, dat ze echt wel normaal zijn. Het zijn de zogenaamde “nieuwetijdskinderen

kind2

Het is opvallend dat er 2 generaties echt bewust “zoekende” zijn: mijn generatie (45+ ;-)) en de generatie tussen 22 & 32 jaar (ongeveer he )….De generatie ertussen blijft zich ondertussen voorbij lopen/werken/overleven.

Dus L.en A., het was fijn jullie te ontmoeten, jullie zijn de hoop op een mooiere samenleving/toekomst ;-).

Blijf zoeken naar jezelf, accepteer wie je bent, leef er naar en inspireer anderen!

Want, JA! ER IS LEVEN NA DE BURN-OUT!

Succes!

L-Yves-e groeten.

Dé emo-week van het jaar! (what else did you EXPECT ;-))

Aan haar reactie te zien, was het duidelijk een complete verrassing, ik had anders verwacht ;-), maar gelukkig zei ze

ja

Tania werd afgelopen week 50 en had een ganse feestweek(maand) voor zichzelf uitgeschreven. Mét vrienden en familie…
Redelijk zwaar programma, wat niet gebruikelijk is voor haar, maar het was haar keuze, dus respecteerde ik dat 😉

En toch deed ik er nog een schepje bovenop, op haar 50ste verjaardag zelf!

Het was iets waar ik al enkele maanden mee rondliep,maar met niemand wou delen.
Ik wou het helemaal alleen voor mezelf uitmaken.
(het is niet echt mijn eerste huwelijk 😉).

14717236_10154529728989400_4672871645289543867_n

Dus ja, ongelofelijk moeilijk om dit alles emotioneel alleen te dragen.

Enkele weken geleden kwam mijn zusje dan ook nog eens zeggen dat ze ging trouwen….de dag voor Tania’s 50ste!…

omg

Je kan je wel inbeelden hoe emotioneel die dag was, een zus die EINDELIJK trouwt (sorry Joëlle lol) en de dag nadien ging ik Tania vragen….

Na het aanzoek, iedereen op de hoogte brengen, nog zoiets fijn !?

Enkelen kregen het persoonlijk te horen, anderen via sms, anderen via Facebook.
Alles op 2 dagen tijd. Duidelijk niet zoals “het hoort” :-).
Maar eigenlijk wilden we ons geluk gewoon snel delen…

Fascinerend hoe iedereen (anders) reageert op de aankondiging zelf en de manier waarop. Onverwachtse mails, sms-en, telefoontjes en ook geen persoonlijke reacties van mensen waar je het wel van verwacht.

Daar heb je ze weer, de verwachtingen 🙂

what-did-yoy

Na zo’n heftige week is het toch fijn om eens terug te blikken en op te merken dat je in verschillende emotionele rollercoasters zat/zit, maar op het einde van de rit ben ik toch fier dat ik er niet ben uitgevallen 😉

Er komen nog wat feestjes aan, hopelijk blijf ik recht lol!

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

 

PS: geen bloemen en/of kransen op 9/6/2017 😉