Een docu nog wel!

Uiteraard is het tof om te merken dat de blogberichten goed onthaald worden, maar het belangrijkste voor me is dat ze inspireren, iets bijdragen…

Enkele maanden geleden kreeg ik een mail van Jill, dochter van een vriendin, of ik interesse had om enkele vragen te beantwoorden over mijn burn-out en of ze enkele beelden mocht filmen in het kader van haar eindwerk op de filmschool.

Docu

Omdat ik Jill al enkele keren had ontmoet en ze een toffe meid leek, heb ik uit sympathie toegezegd. Ze was op zoek naar iemand die iets “serieus” had meegemaakt en een andere wending aan het leven had gegeven.
Ik kon me er wel in vinden, maar eigenlijk zijn er nog veel ergere “gevallen” …….

Vluchteling.jpg

Maar goed, enkele maanden geleden de eerste opnames door Jill en Eline, 2 jonge dames die ik ondertussen beter heb leren kennen en enorm bewonder:  op de radio, thuis, in het park.  Allemaal heel fijn, maar toch iets meer tijdrovend dan verwacht ;-).

Ondertussen de eerste 1,5minuut te zien gekregen van al dat filmwerk: wow, indrukwekkend, het lijkt wel een aflevering van “koppen”! 🙂

Zo onder de indruk dat de volgende mails met vraag naar nog wat extra tijd, interviews, filmopnames, etc…helemaal niet meer “veel tijd” vragen.
Met heel veel plezier werk ik er aan mee.

Er werd dus al gefilmd tijdens momenten die ik als belangrijk acht om me te ontspannen (neen, nog niet op restaurant ;-)) : wandelen, lezen, schilderen.

Tijdens “professionele” momenten: radio en we denken nog volop na om de NEI-therapie op een discrete, niet energiestorende wijze in beeld te kunnen brengen.

Ik krijg dus een echte bio-documentaire cadeau! Thx Jill en Eline!

Maar het strafste is (en dat besefte ik gisteren tijdens de opnames toen ik volgens de Vedic-Art principes aan het schilderen was), het werkt zelfs therapeutisch voor mij!

13007096_268519020150537_2455089200505133765_n

Ik krijg werkelijk mijn “hele film” terug te zien!

Sprekende beelden, blijvende herinneringen

Confronterend, en eigenlijk toch tof om nog eens bewust te beseffen dat ik toch van ver kom en me nu écht terug goed voel. Toch wel beetje fier en ik durf het zelfs neerpennen!

Valkuilen blijven er steeds , maar ik zie ze veel sneller! 😉

Dus, lotgenoten, no worries….JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten.

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Een docu nog wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s