Arme ik….

Je kent ze wel: de mensen waarmee het steeds “slecht” gaat , “niet goed“, “bwa, heb me al beter gevoeld“, “gaat wel“,”vreselijk” “mijn ogen he“, “mijn benen he“……….

Slecht

Natuurlijk getuigt het van moed om eerlijk te antwoorden, maar als HSP-er voel je meteen wanneer het écht eens iets minder gaat met mensen dan gewoonlijk. Dat het tijdelijk is, dat ze “zoekende” zijn, en die zou ik dan zo graag helpen he!

Maar ondertussen tracht ik te aanvaarden dat ik niet iedereen kan helpen 😉

iedereen helpen

Ik heb het over de  “eeuwige slachtoffers”, waarmee het altijd schijnbaar slecht gaat, ook op vakantie, tijdens feestjes, als ze maar kunnen klagen, steeds negatieve opmerkingen over anderen, vermoeiend!

Vaak zijn het dan ook nog de mensen die echt diep zitten, echt pech hebben, zwaar ziek zijn, die vol levenskracht en o zo positief in het leven staan!
Straf! Respect!

Uiteraard heeft iedereen eens mindere dagen; de een al wat meer dan de ander, maar je ziet na een tijd wel “een patroon” bij sommigen: “de slachtoffers”, al beseffen ze dit zelf niet steeds. Het is echt in hun systeem gekropen.

Niet evident om die mensen subtiel wijs te maken op het feit dat je steeds een keuze hebt om je leven om te gooien.
Bekijk het glas eens half vol, ipv half leeg!
Tracht eens het positieve van sommigen te zien.
Dit vraagt bewustwording en oefening, maar het kan.  Je hebt steeds de keuze.

Ik ga je eens een opdracht geven: merk elke dag eens minstens 1 iets positief op!
Deugd dat dat doet!

smile

Ik geef eerlijk toe dat ik in mijn vorig leven ook vaak wel eens negatief was , ook bij mij was dat soms een “patroon“. Maar ik heb er aan gewerkt, me getransformeerd…

Blij dat ik daar toch (redelijk) vanaf ben.

Transformatie

Ik blog hier even over, niet om mensen terecht te wijzen of om te oordelen, maar om eerlijk toe te geven dat ik zelf nog steeds niet goed weet hoe met zulke mensen om te gaan in privé-sfeer.
Binnen de 5 minuten haalt het me compleet naar beneden. Het lukt me niet om me af te schermen. Nochtans sta ik als HSP-er de laatste tijd wel erg sterk in mijn schoenen 😉

Vermijden is voorlopig de enige oplossing, voor mezelf kiezen. Klinkt misschien egoïstisch, maar voelt zeker zo niet aan, vreemd. En toch knaagt het af en toe.

Herkenbaar voor je?

Gelukkig heb ik dat gevoel niet bij mijn “bezoekers” in de NEI-praktijk.
Nochtans zitten ze vaak met zeer ernstige emotionele blokkades, maar ze zijn niet zo negatief,  zitten niet in die “slachtoffer-rol”.

Op het moment dat ik dit schrijf, besef ik dat dit eigenlijk logisch is: mijn “bezoekers” zetten een stap, een stap naar hulp, “slachtoffers” doen dat liever niet.

Nog eens:  dit is geen oordeel, het mag , het is hun keuze, maar niet te dicht bij mij aub. 😉

Er zijn steeds dingen die gevoelig blijven na een burn-out, maar wees gerust, volmondig:

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten.

 

 

 

 

Een docu nog wel!

Uiteraard is het tof om te merken dat de blogberichten goed onthaald worden, maar het belangrijkste voor me is dat ze inspireren, iets bijdragen…

Enkele maanden geleden kreeg ik een mail van Jill, dochter van een vriendin, of ik interesse had om enkele vragen te beantwoorden over mijn burn-out en of ze enkele beelden mocht filmen in het kader van haar eindwerk op de filmschool.

Docu

Omdat ik Jill al enkele keren had ontmoet en ze een toffe meid leek, heb ik uit sympathie toegezegd. Ze was op zoek naar iemand die iets “serieus” had meegemaakt en een andere wending aan het leven had gegeven.
Ik kon me er wel in vinden, maar eigenlijk zijn er nog veel ergere “gevallen” …….

Vluchteling.jpg

Maar goed, enkele maanden geleden de eerste opnames door Jill en Eline, 2 jonge dames die ik ondertussen beter heb leren kennen en enorm bewonder:  op de radio, thuis, in het park.  Allemaal heel fijn, maar toch iets meer tijdrovend dan verwacht ;-).

Ondertussen de eerste 1,5minuut te zien gekregen van al dat filmwerk: wow, indrukwekkend, het lijkt wel een aflevering van “koppen”! 🙂

Zo onder de indruk dat de volgende mails met vraag naar nog wat extra tijd, interviews, filmopnames, etc…helemaal niet meer “veel tijd” vragen.
Met heel veel plezier werk ik er aan mee.

Er werd dus al gefilmd tijdens momenten die ik als belangrijk acht om me te ontspannen (neen, nog niet op restaurant ;-)) : wandelen, lezen, schilderen.

Tijdens “professionele” momenten: radio en we denken nog volop na om de NEI-therapie op een discrete, niet energiestorende wijze in beeld te kunnen brengen.

Ik krijg dus een echte bio-documentaire cadeau! Thx Jill en Eline!

Maar het strafste is (en dat besefte ik gisteren tijdens de opnames toen ik volgens de Vedic-Art principes aan het schilderen was), het werkt zelfs therapeutisch voor mij!

13007096_268519020150537_2455089200505133765_n

Ik krijg werkelijk mijn “hele film” terug te zien!

Sprekende beelden, blijvende herinneringen

Confronterend, en eigenlijk toch tof om nog eens bewust te beseffen dat ik toch van ver kom en me nu écht terug goed voel. Toch wel beetje fier en ik durf het zelfs neerpennen!

Valkuilen blijven er steeds , maar ik zie ze veel sneller! 😉

Dus, lotgenoten, no worries….JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten.

 

 

 

Leve de natuur!

Livigno.jpg

Net terug uit vakantie: een weekje in de Italiaanse bergen,…..bergen met sneeuw, sneeuw met skiërs op, blije skiërs , met een zonnebril op, want de zon schijnt, skiërs die lachen (tenzij ze iets breken ;-)), lachende gezichten op het zonneterras, op het zonneterras vriendelijke obers, obers die uit het zuiden van Italië komen, uit Moldavië, van ver dus, wegens geen werk aldaar, maar ze lachen, zijn vriendelijk en ja, ze werken hard!

Lachen is aanstekelijk, je wordt er zelf vrolijk van , mensen naast je nemen het over en plots is iedereen happy.
Misschien inderdaad wel beetje overdreven, maar toch…..vriendelijk zijn kost geen geld!

Wees vriendelijk.jpg

Fijn om een jonge generatie (3 zussen nog wel!) een nieuwe zaak te zien opstarten, met wat een enthousiasme, wat een vriendelijkheid, kwaliteit aan betaalbare prijzen.  Daar kunnen we hier nog wat van leren!

Wat een fijne ervaring was het alweer. Omdat het vakantie was? Misschien…

Voor mij is het alweer iets duidelijker (voor zover dat het dat nog niet was), de omgeving bepaalt veel voor me: leve de natuur!

Ik heb een voorkeur voor open ruimte, water, zon (niet té warm), vriendelijke mensen, en ja….ook lekker eten :-); kwalitatieve basisproducten is al voldoende!
Een plek waar ik kan werken, ademen, mensen inspireren, helpen….kan LEVEN!

Op diverse vlakken is België een paradijs, woning, cultuur, diversiteit, werkgelegenheid (toch wel, ja), en vooral sociale zekerheid.  Vooral dat laatste speelt bij veel mensen, begrijpelijk, maar is angst een drijfveer om hier te blijven?

Enige tijd geleden raadde de vrouw van een goede vriend me aan om toch maar best niet ooit mijn droom achterna te gaan, naar de zon te verhuizen dus, want er is toch nog nergens zo een goed sociaal zekerheidsstelsel als hier in België.
Zij is consulente bij een ziekenfonds….en dat ze me een cowboy vind met een niet erkende therapievorm laat ik dan nog even buiten beschouwing.   Want enkel hun klassieke, wetenschappelijk onderbouwde therapievormen werken hé!
Ik ben voorstander van een én/én verhaal, maar dat is niet bespreekbaar volgens haar. De pharma lobbying heb ik dan nog maar niet durven oprakelen…

zot.jpg

Ze moest eens weten dat ik binnenkort van ziekenfonds verander 😉

Zeker ikzelf besef het prachtige aan het sociale zekerheidssysteem , ik ben ontzettend dankbaar dat ik 2 jaar lang een opvangnet had tijdens mijn burn-out!

Maar misschien, ik zeg wel degelijk MISSCHIEN, had een andere levensvorm/omgeving me niet zover laten komen……Aan de andere kant heeft het me aangezet om mezelf binnenstebuiten te keren en op zoek te gaan naar wie ik écht ben, wat ik écht wil, soms verrassend hoor! ;-). Maar ik ben blij dat ik zo diep ben durven gaan.

Maar hoe lang is dit systeem nog houdbaar? Zeker als we niet anders gaan (samen)leven!

Begin alvast eens met wat minder zuur te kijken (je moet eens naar de mensen op bus en tram kijken!), zeg eens dag tegen je buur, lach eens!
Schrik niet van de mensen hun reactie he, ze denken dat er iets mis is met je! lol

Kat

Al klaag ik zeker niet over mijn woonomgeving, integendeel, toch mis ik de natuur!
Maar mijn nieuwe vorm van leven na de burn-out ligt me wel, ik wil echt niet meer terug!

Misschien ooit wel eens naar de zon, later!

Dus zit je nog middenin een burn-out, of ken je mensen die er mee te maken hebben, stel ze gerust (en verwijs hen gerust door naar deze blog ;-))

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten