Alarm alarm!

Met deze blog wil ik “lotgenoten” die nog “onderweg” zijn een hart onder de riem steken, want er is wel degelijk een fijn leven na de burn-out.

Maar dat wil niet zeggen dat alles steeds rozengeur en maneschijn is.
Soms gaat het alarm ook weer even af.

Alarm
De valkuilen van “toen”, zijn er “nu” ook nog.
Het grote verschil is dat je “nu” ondertussen dat inzicht hebt en je bewust die valkuilen ziet opduiken. (en er niet meer intrapt)

Valkuil

Zelf wil ik heel eerlijk toegeven dat er blijkbaar steeds een drang naar erkenning is geweest. Dat heb ik leren inzien tijdens mijn burn-out zelf. Maar die is er uiteraard bij iedereen, bij de een wat meer dan bij de ander.

Ondertussen heb ik hier aan gewerkt, dit ook een plaats gegeven en er vrede mee genomen dat een gebrek aan erkenning door iemand waar je beetje op hoopt, zeker niet persoonlijk hoef te nemen.

Persoonlijk

Ben ik een aandachtshoer? Neen!
Gewoon een mens, een van vlees en bloed mét emoties.

Soms is een gemeend schouderklopje even welkom dan enkel maar goedbedoelde kritiek.

Maar ik neem het niet persoonlijk, is dat even een opluchting! 🙂

oef

What a difference therapy makes 😉

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

 

Advertenties

2 gedachtes over “Alarm alarm!

  1. Karin,

    fijn dat je de blog af en toe leest en bedankt voor reactie, moedig!

    Misschien toch nog een aantal onverwerkte zaken oplossen via een juiste weg voor jou, dan volgt de rest ongetwijfeld.
    Potentieel genoeg, succes!

    L-Yves-e groeten.

    Like

  2. Yves,

    Ik leest (meestal) je blog. Ik heb een depressie gehad (geen burn out) in 2012 om je wss bekende redenen.
    Ik heb psychiaters en psychologen afgelopen en die hebben me zeker geholpen. Ik ben er toch terug?
    Ik heb die alarm bellekes niet. Bij mij is het elke dag een alarm bel. Ik overleef. En ik ben inderdaad ook een enorm gevoels mens. Het gaat niet alleen om wat je voelt en denkt, het gaat ook over wat er in je leven gebeurt en daar heb je vaak geen controle over. Dat is wat ik nu vaak meemaak : mensen snappen niet altijd dat die “inzinking” er nog altijd is, niet omdat je zelf niet wil, maar omdat omstandigheden maken dat je daar niet echt uit raakt. En doe daar maar eens iets aan.

    Ik heb enorm fijne kinderen, vrienden en familie. Maar het enige wat me echt volledig gelukkig kan maken is er niet. En dat is iets wat je zelf niet kan sturen.En dat maakt dat die donkere wolken steeds aanwezig zijn.

    Het gaat vaker om meer dan erkenning. Erkenning heb ik al lang niet meer nodig, liefde en iemand die van me houdt, dat is wat ik nodig heb. En ik denk dat dat is wat iedereen nodig heeft. ’t kan me echt geen fluit schelen wat anderen over mijn mogelijke capaciteiten denken. (Allez, toch niet altijd)

    Ik ben blij dat je je weg terug gevonden hebt, ik hoop dat ook ooit eens te kunnen zeggen.

    Groetjes,

    Karin

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s