Alarm alarm!

Met deze blog wil ik “lotgenoten” die nog “onderweg” zijn een hart onder de riem steken, want er is wel degelijk een fijn leven na de burn-out.

Maar dat wil niet zeggen dat alles steeds rozengeur en maneschijn is.
Soms gaat het alarm ook weer even af.

Alarm
De valkuilen van “toen”, zijn er “nu” ook nog.
Het grote verschil is dat je “nu” ondertussen dat inzicht hebt en je bewust die valkuilen ziet opduiken. (en er niet meer intrapt)

Valkuil

Zelf wil ik heel eerlijk toegeven dat er blijkbaar steeds een drang naar erkenning is geweest. Dat heb ik leren inzien tijdens mijn burn-out zelf. Maar die is er uiteraard bij iedereen, bij de een wat meer dan bij de ander.

Ondertussen heb ik hier aan gewerkt, dit ook een plaats gegeven en er vrede mee genomen dat een gebrek aan erkenning door iemand waar je beetje op hoopt, zeker niet persoonlijk hoef te nemen.

Persoonlijk

Ben ik een aandachtshoer? Neen!
Gewoon een mens, een van vlees en bloed mét emoties.

Soms is een gemeend schouderklopje even welkom dan enkel maar goedbedoelde kritiek.

Maar ik neem het niet persoonlijk, is dat even een opluchting! 🙂

oef

What a difference therapy makes 😉

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

 

Dat was het dan (deel2)

Terug thuis!

3 weken Thailand, heerlijk was het!

Koh

Dat het aanpassen is moet ik je niet uitleggen zeker? Van 32° naar -4°! bbbrrr…

Maar dat is niet het enige, ik blijf toch onder de indruk van de Thai: hun oprechte vriendelijkheid, hun gedienstigheid, hun levensvisie, het boeddhisme, prachtig allemaal!

Ze blijven hun levensvisie trouw, hoe onrespectvol ze ook meer en meer behandeld worden door de toeristen. Plaatsvervangende schaamte had ik vaak!

Voor mij was het dus een hele nieuwe ervaring…

Zoals in de vorige blog beschreven, waren de omstandigheden ook voor mij helemaal anders dan mijn vorige bezoeken aan Thailand: nieuwe partner, anders in het leven na de burn-out, de uitgesproken (en door mezelf geaccepteerde) hoog sensitiviteit. Allemaal factoren die het toch helemaal anders maken.

En het was ook helemaal anders!

Mezelf nog eens tegengekomen, wat zijn mijn eigen grenzen, wat wil/kan ik nog?Interessant, nu even laten bezinken. 😉

Maar ik wil je toch zeker even 2 leuke momenten meegeven die onrechtstreeks toch met burn-out te maken hebben:

Op het prachtige eiland Koh Panghan ontmoetten we een jonge Thai, midden 30, een burgerlijk ingenieur bleek achteraf.
Hij had samen met zijn vader enkele bungalows die ze verhuurden en openden onlangs een hedendaagse koffiebar én had zich toegelegd op het kweken van “organic fruits”, in eerste instantie bananen .

photo1jpg

Lekker! Het verschil proef je écht!

Ze waren overheerlijk, zijn “organic banana shake”!
Ook zijn bananencake met cashewnoten….

Ne enkele dagen liet hij me een nieuwe shake proeven, van eigen gekweekte passievruchten, we kregen zelfs een vrucht mee. OMG, zo puur!

Ik heb hem geadviseerd om “homemade” ice-cream te gaan maken, had er zelf nog niet aan gedacht blijkbaar, maar nam het ernstig in overweging…

Fijn om te horen dat zo’n jonge gast volop experimenteert met natuurlijke producten én er ook in slaagt!

Maar het allerbelangrijkste was zijn professioneel verleden: hij was dus ingenieur, verdiende aardig wat centen gedurende jaren in Bangkok. Maar op het einde van elk jaar merkte hij op dat zijn spaarcenten meestal naar doktersbezoeken wegvloeiden: stress, pollutie, etc…én besloot dus om terug naar zijn geboortestreek terug te keren, er anders te gaan leven, veel minder te verdienen, maar vooral gelukkiger te zijn!

Fijne woorden van zo’n jonge gast, met toch wel indrukwekkende diploma en carrière achter de rug!

En het 2de ook nog even kort: we belandden in Bamboo-nest: een kleinschalig project, opgezet door échte locals, gebouwd mét echte locals, en uitgebaat door échte locals.

a-cottage

Zo heerlijk rustig daar!
Een kort verhaal dat ik mooi vond:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nok vertelde me vol enthousiasme over hoe de natuur werkte: zaadje planten, geduld hebben, en dan is het er: de mooie bloem, het fruit etc…en over hoe de seizoenen werkten, en ze er zich bij neerlegden. Zo puur, zo mooi.

Misschien moeten we allemaal beetje “back to basic“, het kan zo mooi zijn!

Ik vermoed dat zij niet snel een burn-out zullen krijgen 😉
(tenzij ze zich té hard laten beïnvloeden door de soms té arrogante toerist)

JA! Er is leven VOOR de burn-out! 🙂