Onbegrip over burn-out Eva Daeleman

Afgelopen zaterdag nam ik de trein om even te gaan uitwaaien aan zee, 4 luidruchtige jongeren:….”Die Eva zeg, amper 25, een droomjob op de radio, onlangs nog gaan reizen in Thailand, nog ff een boek gaan promoten en nu zogezegd een “burn-out”, om er dan ongetwijfeld achteraf een boek over te schrijven zeker!? Zal wel….”

Ik kon mijn oren niet geloven, had niet voldoende energie en zin om me in het debat te moeien, maar plaatste volgend bericht op Facebook:

“Op trein naar zee: 4 jongeren discussiëren luidkeels over burn-out van Eva Daeleman , wat een onbegrip en onwetendheid nog over de ziekte…. Nog veel werk aan de winkel…..”

Wat een (fijne) reacties! Gelukkig…

De meeste weliswaar  van “lotgenoten”, ook van enkelen die serieus flirten met een burn-out, en van iemand die plots openlijk durfde schrijven (getuigen) over de burn-out waar ze (terug) in zit. En wat voor warme reacties van anderen die haar niet persoonlijk kennen, maar haar toch willen ondersteunen! Een privé SMS van een andere vriendin met een getuigenis maakte het me helemaal weer de moeite om er te blijven over spreken/bloggen.

Het is steeds mijn uitgangspunt geweest van deze blog, al is het maar om 1 iemand te helpen. De rest volgt wel!

zen

Moeten we eerst allemaal eens een burn-out hebben meegemaakt om er eindelijk wat begrip voor op te brengen? Dat kan toch de bedoeling niet zijn!

Helaas wordt het begrip “burn-out” soms iets al té snel in de mond genomen, maar uiteindelijk weet enkel de betrokken persoon zelf of hij of zij ernstig ziek is. Want JA! Burn-out is wel degelijk een ziekte.

Eentje waar geen hersteltermijn kan op gediagnoseerd worden, niet zichtbaar is, en nog al te vaak onbegripvol wordt op gereageerd, vaak uit onwetendheid…

onzichtbaar

Het heeft niets met leeftijd te maken, (trouwens heel veel jonge mensen tegenwoordig in mijn praktijk), niets met sociale status, sector, gender of whatever (en de druk van werkgever wordt soms té vaak overschat.)

En ja, meestal zijn het de mensen die ogenschijnlijk heel happy, heel sociaal en geëngageerd zijn, die eerst getroffen worden.

Beetje (veel) begrip aub!

Leg de verantwoordelijkheid niet steeds bij je omgeving.

Ondanks een té drukke samenleving, ondanks het onbegrip van de buitenwereld, ligt de oplossing bij jezelf!

Merk zelf op wat je stoort, maar vooral: DURF op introspectie gaan!
Verander zelf, regisseer je eigen leven!

Mijn burn-out is mijn mooiste cadeau ooit!
Moeilijk te geloven als je er midden in zit, maar je geraakt er uit!

Mits de nodige (klassieke én spirituele) begeleiding ook natuurlijk!
(neen, geen anti-depressiva!)

Een iemand merkt ook op dat er weinig praatgroepen bestaan om eens van gedachten te wisselen, om te merken dat je niet alleen bent. Misschien organiseer ik wel eens zo’n bijeenkomst, met wat lekkers er bij 😉

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

En Eva, mocht je dit toevallig lezen, veel succes, het lukt je wel!

 

 

 

2 gedachtes over “Onbegrip over burn-out Eva Daeleman

  1. Bedankt voor dit mooi artikel. Zelf ervaar ik ook het onbegrip van mijn omgeving. Ik ben reeds drie jaar burn out en ik ben nog steeds aan het herstellen. Er kan dus inderdaad geen termijn op geplakt worden. Zoals in je artikel staat wordt het aandeel van de werkgever vaak overschat. Wat mij betreft heeft het enerzijds met een te veel aan werkdruk te maken, maar anderzijds mag de rugzak die een mens met zich meedraagt ook niet onderschat worden.
    Bedankt om de nodige aandacht aan dit onderwerp te besteden.
    Hartelijke groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s