Dat was het dan….

Ik neem even vroeger de tijd om jullie te bedanken voor de fijne momenten in 2015, ik vertrek …naar 2016, dat ik inzet in…Thailand!

koh

Uiteraard even de gebruikelijke terugblik op het afgelopen jaar!

Kort hoor ;-), voor mij was het zeker een positieve evolutie, weer enkele belangrijke stappen vooruit gezet in mijn “nieuwe leven”.
Ik hoop jullie (maar ook mezelf) te blijven inspireren om een “ander” leven te gaan leiden, nog even gedreven, gepassioneerd, maar bewuster en zeer zeker op een trager ritme. Keuzes leren maken…En zoveel meer…

Jingjang

Zelf ga ik niet al te ver vooruit plannen, trachten nog meer in het moment zelf te leven.

Iets wat zeker helpt na een burn-out, is om bij bepaalde momenten eens terug te blikken naar de periode toen je nog “ziek” was, hoe je nu op die omstandigheden reageert: meestal anders en dat geeft een goed gevoel. Het wil zeggen dat je wat bijgeleerd hebt, je de valkuilen opnieuw ziet opduiken en er niet meer tracht in te tuimelen.

Het blijft een levenslange oefening, maar dat is ok!

Benieuwd naar mijn eigen volgende 3 weken: ik ben al wel eerder enkele malen in Thailand geweest, maar nu ga ik er met een andere levensvisie, andere partner, en hopelijk veel bewuster de sfeer opsnuiven.

Kan/wil ik het drukke Bangkok dat ik toen zo tof vond nog aan?
Wordt het een onvergetelijk oudjaar?
Ik hoop op een nog intensere beleving van de mooie natuur in het Noorden én misschien wel een spirituele ervaring op Koh Pangan.;-)

Wat wijsheid opdoen om te delen met jullie!

Bud

Ik stel me gewoon de vraag, blijf er rustig bij, ik ondervind het wel, alles is ok ;-).
Carpe Diem!

Zo zie je maar, in het begin van de burn-out nog geen 5 min.kunnen wandelen, auto rijden en nu….3 weken rondtrekken in Thailand

JA! ER IS LEVEN NA DE BURN-OUT!

Fijn eindejaar en een bewust 2016!

L-Yves-e groeten

HELP! Familiefeestjes…..

Ze komen er weer aan, de feestdagen!

Unknown

Met de, voor de meesten althans, bijhorende familiefeestjes.
De ene vindt het al wat leuker dan de andere, maar enfin 😉

Het blijft toch verbazend hoeveel mensen dit als een opgave zien, hoeveel stress dit met zich meebrengt…

Is het de drukke tijd ervoor op het werk , de groepsdynamiek op het feest zelf, de onderliggende frustraties, de stress voor “verplichte” cadeautjes, het ook nog naar de “schoon”familie moeten gaan,laat staan de agenda-stress bij samengestelde gezinnen…

Er is wel steeds een familielid dat zich achteruitgestoken voelt omdat er afgeweken wordt van eerdere gewoontes.

Eens geen zin hebben om op 1 januari “verplicht” naar de familie te gaan of stel je voor dat je plots kerstavond wil samenvieren ipv de traditiegetrouwe kerstdag zelf….Alle agenda’s overhoop!

De perfect geklede feesttafel, om nog maar te zwijgen over het “juiste”menu.
Want het is toch KERSTMIS!

STRESS dus…:-)

Elke familie heeft zo wel zijn eigen traditie hieromtrent….en oh wee als je dit in vraag zou durven stellen…verandering, HELP 😉

Traditie is uiteraard wel mooi, maar het moet voor iedereen goed aanvoelen….

Door het drukke leven lijkt er minder en minder tijd om eens gezellig samen te komen zonder stress. Om eens écht aandacht te hebben voor elkaar. Zonder tijdsdruk!
Laat de kids eens thuis van de sport, muziek of tekenschool om eens een kwalitatief moment samen te hebben.

Misschien moeten we in 2016 met z’n allen wat rustiger gaan leven en werken en meer tijd voor elkaar maken én niet enkel tijdens die “verplichte” feestjes. “Verplicht” is nooit ok!

verplichte_feestdagen

Ik gaf 2 jaar geleden onderstaand boekje aan mijn familie…

YK

Toen werd het stil en er werd/wordt nooit over gesproken….

FIJN EINDEJAAR IEDEREEN!

En als je écht die dagen niet aankan, door stress, hoog gevoeligheid of zelfs gewoon geen zin, thuisblijven!

Als je zorg draagt voor jezelf is er nog een mooi leven na de burn-out, want…

JA! ER IS LEVEN NA DE BURN-OUT!

L-Yves-e groeten

Onbegrip over burn-out Eva Daeleman

Afgelopen zaterdag nam ik de trein om even te gaan uitwaaien aan zee, 4 luidruchtige jongeren:….”Die Eva zeg, amper 25, een droomjob op de radio, onlangs nog gaan reizen in Thailand, nog ff een boek gaan promoten en nu zogezegd een “burn-out”, om er dan ongetwijfeld achteraf een boek over te schrijven zeker!? Zal wel….”

Ik kon mijn oren niet geloven, had niet voldoende energie en zin om me in het debat te moeien, maar plaatste volgend bericht op Facebook:

“Op trein naar zee: 4 jongeren discussiëren luidkeels over burn-out van Eva Daeleman , wat een onbegrip en onwetendheid nog over de ziekte…. Nog veel werk aan de winkel…..”

Wat een (fijne) reacties! Gelukkig…

De meeste weliswaar  van “lotgenoten”, ook van enkelen die serieus flirten met een burn-out, en van iemand die plots openlijk durfde schrijven (getuigen) over de burn-out waar ze (terug) in zit. En wat voor warme reacties van anderen die haar niet persoonlijk kennen, maar haar toch willen ondersteunen! Een privé SMS van een andere vriendin met een getuigenis maakte het me helemaal weer de moeite om er te blijven over spreken/bloggen.

Het is steeds mijn uitgangspunt geweest van deze blog, al is het maar om 1 iemand te helpen. De rest volgt wel!

zen

Moeten we eerst allemaal eens een burn-out hebben meegemaakt om er eindelijk wat begrip voor op te brengen? Dat kan toch de bedoeling niet zijn!

Helaas wordt het begrip “burn-out” soms iets al té snel in de mond genomen, maar uiteindelijk weet enkel de betrokken persoon zelf of hij of zij ernstig ziek is. Want JA! Burn-out is wel degelijk een ziekte.

Eentje waar geen hersteltermijn kan op gediagnoseerd worden, niet zichtbaar is, en nog al te vaak onbegripvol wordt op gereageerd, vaak uit onwetendheid…

onzichtbaar

Het heeft niets met leeftijd te maken, (trouwens heel veel jonge mensen tegenwoordig in mijn praktijk), niets met sociale status, sector, gender of whatever (en de druk van werkgever wordt soms té vaak overschat.)

En ja, meestal zijn het de mensen die ogenschijnlijk heel happy, heel sociaal en geëngageerd zijn, die eerst getroffen worden.

Beetje (veel) begrip aub!

Leg de verantwoordelijkheid niet steeds bij je omgeving.

Ondanks een té drukke samenleving, ondanks het onbegrip van de buitenwereld, ligt de oplossing bij jezelf!

Merk zelf op wat je stoort, maar vooral: DURF op introspectie gaan!
Verander zelf, regisseer je eigen leven!

Mijn burn-out is mijn mooiste cadeau ooit!
Moeilijk te geloven als je er midden in zit, maar je geraakt er uit!

Mits de nodige (klassieke én spirituele) begeleiding ook natuurlijk!
(neen, geen anti-depressiva!)

Een iemand merkt ook op dat er weinig praatgroepen bestaan om eens van gedachten te wisselen, om te merken dat je niet alleen bent. Misschien organiseer ik wel eens zo’n bijeenkomst, met wat lekkers er bij 😉

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

En Eva, mocht je dit toevallig lezen, veel succes, het lukt je wel!

 

 

 

Tip voor je dagboek

Lang geleden dat je nog eens hebt geblogd” zei een vriendin me afgelopen weekend….”je geraakt stilaan in balans zeker?”

Ik moest er even over nadenken, maar ja,
ok

en ik voel me zeer zeker meer in balans de afgelopen maanden, maar dat is niet de échte reden waarom het wat langer geleden was…

1.Momenteel volle agenda met de NEI,

NEI vingers

maar vooral…

2. ik blog enkel uit persoonlijke ervaringen, dingen waarvan ik VOEL dat ze je misschien kunnen helpen.
Wetenschappelijke en “commerciële” artikels genoeg op het net. ;-).
Ik tracht mensen te inspireren, te helpen met eigen ervaringen, tips,….

Tijdens de afgelopen NEI-sessies ging het per toeval (?) met verschillende dames over dagboeken….Wel, hier gaf ik hen een persoonlijke tip en schrok zelf van hun (positieve) reactie. Dus, delen maar via de blog!

Eigenlijk heel eenvoudig hoor ;-):

Dagboek

in plaats van alle details te plaatsen in dat dagboek, maak eens een dagboek met enkel fijne, toffe, positieve ervaringen, en dat mogen er gerust maar 1/dag/week of maand zijn hoor!

Probeer maar eens en VOEL het verschil nadien!

Kleine, eenvoudige aanpassingen in je leven zijn zo heerlijk!

Is het steeds rozengeur en maneschijn?  neen!, maar…

JA! Er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten.