zeer actief en toch nog last….

Als je beslist om te bloggen, beslis je ook om je jezelf een behoorlijk stuk bloot te geven.  Vrees niet, geen foto’s! 😉

Unknown
Ik tracht in deze blogs heel open, persoonlijke ervaringen mee te geven, grote én kleine; positieve én negatieve!

Vandaag een korte blog  om aan de “lotgenoten” te laten weten dat het perfect normaal is om terug redelijk actief te zijn en toch tegelijkertijd ook nog veel last te hebben.

De laatste weken waren zeer intens: heel vaal radio gemaakt en de NEI-praktijk loopt als een trein.
Dit heeft natuurlijk zijn impact op lichaam en geest, maar ik ben oh zo blij dat het allemaal in zijn plooien valt.

Een volledige professionele ommekeer en één die lukt!

Unknown

Nu is het inderdaad een kwestie van heel bewust te leven, te voelen en te luisteren, zowel naar lichaam als geest. En toch, het blijft vreemd om heel bewust de valkuilen te zien, te voelen, te ruiken en te wat weet ik nog allemaal en toch…trap ik er soms nog in. Je ziet het en toch het is sterker dan jezelf, ondanks 2 jaar thuis, pppfff. Maar ok, daar leer ik weer uit, blijven oefenen he 😉

Ik wou gewoon even een heel klein voorval meegeven , ben er zeker van dat velen dit zullen herkennen. Niet per se in dezelfde context, maar toch…GELUID

Unknown

Enkele dagen geleden zat ik rustig tv te kijken, met helaas het geluid van een wasmachine in de zeer verre achtergrond. Mijn hoogsensitiviteit speelt me hier werkelijk parten: dit komt bij me binnen alsof ik er naast sta. Plots rinkelt telefoon van Tania en die heeft nogal de gewoonte om redelijk hard te roepen door haar GSM, ze denkt dat ze haar aan de andere kant anders niet horen, denk ik ;-).

Wel, die combinatie van tv, wasmachine en roepen zorgde voor een zeer korte, maar helaas zeer sterke kortsluiting in mijn hersenen: plots hevige pijnscheuten in achterhoofd. Ik moest bijna overgeven, sorry voor deze beschrijving.
Gelukkig was Tania in de buurt om me met een speciale olie te masseren: ik huilde bijna van de pijn toen ze mijn achterhoofd onder handen nam…Na een 20tal minuten was het over. Terug (bijna) springlevend!  Heel vreemde gewaarwording!

Om maar te zeggen: het is niet omdat alles ogenschijnlijk “genezen” is, dat je geen naweeën meer kan hebben. Integendeel, dit is voor de rest van mijn leven.

Ik wou met dit kleine voorval even gewoon enkele “lotgenoten” meegeven dat dit niet abnormaal is.
En diegene die nog een lange weg af te leggen hebben, even melden wat ze zoal mogen verwachten ;-).

Maar…..echt……JA, er is leven na de burn-out!

L-Yves-e groeten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s