Plaatjes draaien

Technics

Of ik nog eens een fuif wilde draaien….voor iemand die 50 werd.

Ik krijg de vraag nog geregeld. Steeds weiger ik.

Maar deze keer was het anders: enkel met vinyl!
En met een goede vriend samen! Het waren trouwens zijn vrienden, ik kende ze niet!

Awel ja, ik wou het nog eens proberen, het nog eens “voelen”, zelfs gratis.
Al had ik al jaren geleden afgezworen om nog ooit te gaan “draaien”.
Al dat gesleur (toen) met die platenbakken, zatte, zagende mensen, etc…

Maar dat was dus in mijn “vorig leven” en vermits ik toch mijn leven compleet heb omgegooid , wou ik het nog eens een kans geven. Ik presenteer ook terug op de radio, dus waarom ook niet dit nog eens terug uitproberen.

De voorbereidingen begonnen fijn: heel mijn collectie nog eens bovengehaald, echt wel uitgemest wat er nog te draaien was op een fuif. (man, man, man, wat een shit zit daar nog tussen…lol).
Samen nog eens wat beluisterd, want sommige platen moet je echt wel eens terug “horen” om het te beleven of het nog wel kan….
Goh, fijne herinneringen opgehaald! Een selectie gemaakt en we zijn er dus klaar voor!

Party

De avond zelf begint rustig: de meeste mensen komen wat later binnen, drinken eerst rustig een glas, hebben mekaar nog eerst wat te vertellen, dus de muziek mocht niet té luid. We krijgen groen licht om de muziek wat luider te zetten, dus beginnen we wat “af te tasten” wat het publiek wenst: vrij snel is duidelijk dat het een fijn publiek is, dat echt wel open staat voor alles wat lekker klinkt, maar toch vnl een lichte voorkeur voor het rock-genre, tof!

S. en ikzelf kennen elkaar al jaren, maar hadden nog nooit samen gedraaid op feestje. Laat ons zeggen dat we in het dagelijkse leven “complementair” zijn, op een fuif dus ook….;-). We wisselen elkaar af na een reeks nummers. Met wisselend succes…
Dit zorgt voor wat spanningen bij me, ah ja de controle even kwijt, het echt goed willen doen…etc. De symptomen dus he! 🙂 Het lukt me om wat afstand te nemen, maar toch…;-). Ik prent mezelf in: het is maar een feestje en het is een vriend!

Zonder pocherig te willen overkomen: wanneer ik aan beurt was, stond de dansvloer echt wel vol. Bij S. ook hoor 😉 Maar hetgeen ik hier wil duidelijk maken, is dat ik het nog “aanvoelde”, echt niet dat ik me beter voelde dan S.   Zelfvertrouwen dus.

Dat was dus ok, maar dan ….. enkele mensen beginnen vrij veel verzoeknummers aan te vragen. Tuurlijk is dit normaal, maar dat is hetgeen me jaren geleden deed beslissen om te stoppen. Vaak zijn het dan nummers die écht niet passen op dat ogenblik…

Regenboog

Ik heb echt geprobeerd om de meeste nummers in te passen op een later ogenblik van de avond, maar ik voelde dat ik me terug begon te ergeren…terecht of onterecht, het was er!

Voor mij was het snel duidelijk: blij dat ik het geprobeerd heb, het was heel fijn om al die blije gezichten te zien. De jarige zelf was ook enorm blij en dankbaar, plezant om te zien. Ook ontzettend veel complimenten gekregen, maar voor mij was het terug een oude job, weliswaar mét de nodige passie, maar geen nieuwe uitdaging om opnieuw op regelmatige basis te gaan uitoefenen. Wel iets dat ik opmerkte: het geluid kon ik terug aan. Vermoedelijk om dat ik dit zelf bepaalde en er voor koos, en de mensenmassa ook, maar vermoedelijk omdat ik achter de geluidsinstallatie stond en niet er tussen 😉

Moraal van het verhaal: JA! er is leven na de burn-out!, al is het even zoeken.   Blijf je hart trouw!

Tracht bewust te voelen wat iets met je doet!

Vermits de rekeningen moeten betaald worden, sluit ik wel niet uit dat ik misschien met een radiocollega een 3 à 4 tal/jaar enkele grote feesten ga draaien, maar dan echt als “job” (én goed betaald 😉. En uiteraard met het nodige enthousiasme!

Maar dé nieuwe uitdaging voor me, is toch wel duidelijk mijn werk als hulpverlener…(NEI, magneten, etc…). Daar haal ik nieuwe energie uit én is écht bevredigend. En mijn radiowerk uiteraard , hoe fijn om dit alles te kunnen combineren!

Wie weet wat en wie komt er nog allemaal op mijn pad.
Spannend, en ik geniet er van!:-)

L-Yves-e groeten

terug!

Zoef Zoef

Unknown

De tijd vliegt voorbij….. Maar ook de mensen, de auto’s, de fietsers, allen vliegen ze voorbij!

Probeer het toch eens wat rustiger aan te doen, lieve medemens!

Ik kan terug veel aan, maar geen agressieve snelheidsduivels, gehaaste mensen , al dan niet op de fiets. Ik wil het ook niet meer aankunnen!  En neen, het hoeft ook niet tegen een slakkengang. Maar gewoon beetje rustiger zou al fijn zijn.

Vreselijk hoe chauffeurs zich soms gedragen, hoe fietsers en voetgangers rode lichten negeren. Lach eens tegen iemand op tram of op straat, ze verklaren je gek! Is dat de samenleving die we willen?

Het valt me echt op dat als je wat bewuster in het leven staat, je veel meer opmerkt. Wat een hectische maatschappij om ons heen. Ik sta echt heel vroeg op, en geniet met volle teugen van werken én ontspanning. Ik heb het geluk om nu met zicht op een park te wonen, ondertussen zie ik de bladeren al van kleur veranderen, nooit in mijn leven bij stilgestaan! Hoe zalig!

Vogeltjes die fluiten bij het ontwaken en er even naar kunnen luisteren.  Het is eens iets anders dan opstaan, douchen, snel wat ontbijtkoeken en red bull meegraaien voor in de auto.

Ja, ja, ik beken: dat was vroeger mijn ontbijt: ontbijtkoeken, red bull en liefst nog een sigaar er achter. En dat allemaal in de auto…in de file…en maar (handsfree) bellen, want overdag té druk bezig….’s avonds idemdito!

Tegenwoordig ontbijt ik iets gezonder: yoghurt met zonnebloempitten, lijnzaad, etc…..Heel af en toe ook nog wel eens iets anders hoor ;-).

Ben ik nu een saaie mus geworden? Helemaal niet, ik leef en werk soms weer terug té snel zegt Tania. Tja de aard van het beestje zeker. Dat ik terug veel werk; zien, lezen én horen de mensen. Maar wees gerust, ik las veel rustpauzes in!

Heerlijk om alles in elkaar te laten vloeien. Een onverwachtse lunch, plots tijd hebben (neen, maken!) voor een vriend, heerlijk!

Zalig om ook veel van thuis uit te kunnen werken, geen files meer….Daar geraak ik écht niet meer gewoon aan, zelfs niet met de nodige ademhalingsoefeningen achter het stuur ;-).  Elke ochtend hoor of lees ik de files , wat blij dat ik daar vanaf ben!

Ik kan het je enkel aanraden, je leven terug in eigen handen nemen, doen wat je graag doet, maar vooral bewust!

Tracht echt een aantal ergernissen los te laten, hoe moeilijk het soms ook is. Je hebt het vaak toch niet in eigen handen.

Ik verdien een pak minder, maar mijn levenskwaliteit is er echt wel op vooruitgegaan!

Maar helaas, zoals bij velen, eerst moest er iets ernstigs gebeuren…Na 2 jaar kan ik echt zeggen:

JA! er is leven na de burn-out!

Fijn weekend iedereen!

L-Yves-e groeten.

NAAKT

images

Dat is een titel die opvalt he! 😉

Naakt is ook het woord dat de laatste tijd nogal veel voorkwam mbt de werkwijze in mijn NEI praktijk.

mag ik mijn kleren aanhouden ?“….Meerdere malen kreeg ik de vraag reeds!

Ondertussen ken ik toch wel wat therapievormen en bij de meeste moet je je toch niet volledig uitkleden hoor.

Ofwel, en alle begrip hiervoor, wordt de vraag gesteld door mensen die écht nieuw zijn in het alternatieve circuit ofwel zijn er misschien mensen die minder prettige ervaringen hebben. Ik hoop van niet!

Dus om alle misverstanden te vermijden, de behandeling is heel eenvoudig:

Ik zit op een stoel en jij zit gewoon aangekleed op een stoel voor me. Ik werk met een spiertest: dwz: je houdt 2 vingers op elkaar en ik trek daar aan. Jouw onderbewuste geeft steeds het antwoord. Ofwel kan je je vingers op elkaar houden ofwel niet. Ik ga gewoon je organen af, en check waar er welke emoties op zitten. Ik raak je amper aan, enkel bij integratie, sta ik achter je en masseer ik met 2 vingers een plek aan de oren. Dat is echt alles.

Tijdens de integratie gaat jouw onderbewuste alle “geblokkeerde” emotionele blokkades terug herprogrammeren, dit kan in het begin een soort duizeligheid teweeg brengen.  Het is het in evenwicht brengen van je linker en rechter hersenhelft.

Enkel in het begin bespreken we uiteraard kort over hetgeen lastig is voor je, dit is echt heel uiteenlopend: van angsten, fobiën, moeilijk kunnen loslaten, je niet goed in je vel voelen door privé omstandigheden, grenzen stellen,nog te verwerken zaken van vroeger…..

Van hieruit vertrek ik en ga ik stap voor stap verder zoeken naar de oorsprong van de emotionele blokkade.

Tijdens de sessie zelf hoef je zelfs niet je hele verhaal te doen!

Ik kan me inbeelden dat je al eerdere therapievormen hebt uitgeprobeerd die je minder liggen. Gelukkig geef je de moed niet op (want je wil écht wel geholpen worden) en je blijft dus verder zoeken naar jouw therapievorm.

Maar steeds heel dat verhaal opnieuw uit de doeken doen,pppfff…..velen kijken er tegen op.

Tijdens een NEI-sessie hoeft het niet echt, maar het mag uiteraard wel!  (Doen de meesten wel hoor)

Gewoon er op concentreren kan, ik werk immers met je onderbewuste!

(Technisch gaat het het er wel iets ingewikkelder aan toe, maar dat zou ons nu iets te ver afleiden ;-))

Toch wel even meegeven dat je in het begin minimum een 3à4 tal sessies nodig hebt, met steeds minstens 2 weken er tussen.

Indien je écht aan je innerlijke zelf wil werken, is dit een fijne, veilige, maar wel diep indringende therapievorm.

Het kan op alle momenten in je leven, enkel in het begin van de herstelperiode van een burn-out is het niet aan te raden.  Na enkele maanden, des te meer!  (en ervoor uiteraard ook!)

Voilà, dat wou ik toch even duidelijk stellen. Bedankt alvast voor de steeds talrijkere reacties! 🙂

Als je zelf eens langs wil komen  (of iemand kent die een sessie wil) : wees welkom: sensityves@gmail.com of 0477/98.25.46.

L-Yves-e groeten!

Die ene mail

images

Ik werd er stil van…van die ene mail….

“En dan maar spreken dat de energie (welke ?) nog niet helemaal terug is !!! In minder dan 3 maanden: feestdagen overleven – een volledige verhuis – een eigen website in elkaar steken – een zelfstandige praktijk beginnen – en wat misschien nog meer … Yves, als ik je website lees kan ik niet anders dan vaststellen dat je bruist van energie !!!”

Kippenvel kreeg ik er van! Een lieve mail die ik mocht ontvangen, dat zeer zeker, maar eentje die onverwachts mijn ogen weer even opende. Ja, ik bruis terug van energie, inderdaad, maar ik ga te snel!

Door het zwart op wit te lezen, besefte ik dat ik weer in een oud patroon dreigde te hervallen, snelheid!

Ik voelde inderdaad dat ik mijn rust nog nodig heb, neem er ook echt de tijd voor, maar toch!  Eens ik ergens mijn tanden in zet, mag het vooruitgaan. Ik was weer vertrokken……

Nu, erg is het zeker niet hoor, ik wil het ook niet overroepen. Ik voelde het wel aan, hield er rekening mee, maar dit onverwachts spiegeltje hielp me toch weer wel!   Bedankt Karine, binnenkort tafelen we nog eens he?

Het enige wat ik je met dit wil meegeven is: let op mogelijke signalen: van je eigen lichaam, je omgeving, leer DOSEREN!

Ik zal het zelf ook proberen 😉

Proberen? DOEN, ja!

Morgen na het radioprogramma 3 dagen naar zee se; maandag 4 jaar samen met Tania (in goede en kwade dagen ;-))

Momenten om bij stil te staan!!!   (figuurlijk, letterlijk gaan we minstens 1 lange strandwandeling maken)

L-Yves-e groeten!

Nationale Complimentendag

Unknown

Het blijft me steeds weer verbazen hoe snel “lotgenoten” elkaar vinden en aanvoelen.

2 weken geleden (al lijkt het nog gisteren) op aanraden van een vriend naar een heel tof toneelstuk gaan kijken, Ivanov, uiteraard met de nodige psychologische insteek! Echt een aanrader, al is er voorlopig geen voorstelling meer in het Paleis (http://www.hetpaleis.be/programma/173-ivanov ), jammer!

Pieter had een vriendin, Martine, meegebracht. Achteraf kort nog iets gedronken.
Lotgenoten hoeven geen ganse uitleg, met een half woord versta je elkaar. Het werd al snel te druk in de cafetaria, voor ons allen. Dan maar doorgegaan, maar met het gevoel van een fijne avond achter de rug!

En blij dat ik de ochtend nadien niet meer in de file moest gaan staan!

Het was gezellig druk de afgelopen dagen:  mijn website gelanceerd, een stapje verder gezet in het “magneten” gebeuren (snel meer daarover), Chi-Kung, nog onverwachts bezoek gehad van familie, gisterenavond nog een super lekker etentje gehad met keitoffe vrienden, én afgelopen week ook nog eens bij mijn dokter langs gelopen: de afgelopen 2 jaren even snel overlopen, hallucinant!

Ik die in het begin van mijn burn-out dacht om er na 2 maanden wel van af te zijn…..jawadde, binnen enkele weken is het 2 jaar!! Ik zet alvast een gin-tonic klaar ;-).

Vandaag is het nationale complimentendag, fijn dat er aandacht aan besteed, maar….een onverwachts compliment blijft nog steeds leuker! Gisteren aan de lijve ondervonden ;-).   Thx D.!

Maar ik wil gerust ook meedoen aan deze nationale complimentendag en alle vrienden en familieleden eens extra bedanken die me de afgelopen 2 jaar zo sterk hebben ondersteund, en dan zeer in het bijzonder Tania! Thx ly xxx!

Ik blijf het herhalen en je begrijpt het pas als je een hele weg hebt afgelegd, het is een cadeau én…..

JA! er is leven na de burn-out !

Graag tot de volgende blog 🙂

L-Yves-e groeten,