De lift

Unknown

De verhuis….

alles verliep dus fantastisch door de ongelofelijke hulp van mijn vrienden,broer en schoonbroer.

Dikke, dikke merci aan allen! We blikken zeer snel nog eens terug op dit “avontuur” tijdens een lekker etentje 😉

Misschien vraag je je af wat dit met het leven na een burn-out te maken heeft?

Wel…..heel wat facetten kwamen hier aan bod voor me: grenzen stellen, waarderen, niet oordelen, tijd nemen en vooral….ademen 😉 (verder in de blog begrijp je dit beter…)

Sinds de burn-out, heb ik het gevoel dat ik regelmatig “uitgedaagd” word om te zien of ik mijn lesje wel heb geleerd….ik maak er dan ook vaak een spelletje van als ik het weer voel aankomen en dat werkt écht!

Over het waarderen: wel, nu nog meer apprecieer ik de hulp van anderen, ondanks het enorm frustrerend is om de anderen (fysisch) harder te zien werken dan mezelf, ik heb helaas nog niet alle energie terug. Deze vrienden doen dit echt uit symphatie!

Dankbaar dat ik een nieuwe start kan maken!

Hartverwarmend, al die fijne berichten via SMS, telefoon, Facebook, bloemen en cadeaus op de dag zelf, wow soms werd het beetje teveel…een bezoekje of berichtje is echt niet steeds nodig, maar het is toch zo fijn als mensen interesse tonen, het was toch een bouwtraject van meer dan 2 jaar.

Van sommigen mis ik het wel een beetje, die interesse, maar ook hier tracht ik niet te oordelen

Volgens mijn therapeut is deze verhuis toch ook wel beetje stervensbegeleiding voor me, afscheid nemen van een toch wel heel emotioneel beladen periode. Blij dat ik die verklaring kreeg, want ik vond mijn eigen gevoel nogal fel overdreven voor een verhuis, blijkbaar niet. Ook hier weer niet trachten te oordelen; het is wat het is!

En dan dat ademen hé :-):…… tot 2x toe is de lift geblokkeerd geweest!!!

Wat een ervaring: opgesloten met z’n 4en ….wat in het dagelijkse leven soms moeilijk is om te uiten/doen, lukte nu meteen binnen de 2 minuten lol:

Er was zeker geen paniek, gelukkig!  We begonnen rustig wat te vertellen, te lachen, wat harder gelachen, allemaal heel normaal, maar plots werd het te druk voor me: ik heb heel rustig gevraagd om gewoon verder te praten en te lachen, maar niet té luid, het deed pijn in mijn hoofd. Het lijkt gek, maar niet evident om even te gaan zeggen tegen 3 anderen hoe IK het wil, maar het moest. Om te overleven haha. Grenzen stellen noemen ze dat zeker?

En ademen…..: dat is ook wel duidelijk zeker 😉

Dank u Peter, Peter en Xavier om hier super op te reageren.

Ik wist dat Tania dit niet zou willen meemaken, ik voelde al haar emoties.                      

Lap, ik nam ze dus weer over….op het moment dat ik ze voelde en het ook zo zei aan mijn vrienden, hoorden we ze luidkeels vloeken op de 5de verdieping (denk dat we ergens tussen de 3de en 4de vastzaten ;-)).

Hier is nog duidelijk werk aan de winkel: andermans emoties niet overnemen!

Na 40 min is een technieker ons komen bevrijden en dat voelde ook zo aan, een echte bevrijding!  Helaas zaten 3 anderen een uur nadien ook nog eens een 2de keer een half uur vast. De lift werkt sinds gisteren terug normaal en ja, ik durf hem terug te nemen 😉

Ondertussen zijn we 5 dagen verder, is bijna alles uitgepakt; er dienen nog wel enkele aanpassingen te gebeuren, maar we nemen onze tijd.

Wat een luxe!  Kan het iedereen aanraden!

Voilà, zo duiken we dus al “spelend” terug het nieuwe leven in!

Tot snel,

lYvese groeten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s