De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

Kreta...

Ondertussen enkele afspraken met psychotherapeut achter de rug: in het begin is dat vreemd, zéééér vermoeiend en soms vraag je je af: waar gaat dit naar toe? Ik ga nu nog steeds en kan het iedereen aanbevelen. Ik had een sterke mannelijke psychotherapeut nodig, Jan Jacquemyn in Ekeren, wat een fantastische hulp was en is hij nog steeds!

Mocht je gaan, doe hem de groeten!

Je moet weten dat ik de eerste maanden min. 16(!)u/dag sliep.  Opstaan, naar living slepen, ontbijten en terug moe, zetel op, slapen! Na enkele weken toch al eens buiten komen, naar krantenwinkel, 10min. h&t, bekaf! pppffff!

Ik kan geen geluid verdragen, het slaan van een deur maakte me opstandig, de GSM stond op stil, wou zeker niemand horen, alles en iedereen was teveel. Zelfs een teveel aan licht was soms ook lastig.

Midden mei, ik wil zon (het licht kon ik ondertussen dus terug aan ;-)), naar het buitenland dan maar? Dokter en therapeut waren het volmondig over eens: doen! Braaf toestemming gevraagd aan ziekenfonds en op naar…. Kreta!

We hadden een mooi appartement gevonden met zicht op zee, ver van de bewoonde wereld en dus zalig rustig. Na een vermoeiende vlucht (voor mij) en een stresserende autorit (had GPS mee, maar bleek te werken in Griekenland, maar niet op….Kreta), minstens 15u geslapen, dit was toch nog zeer vermoeiend!

Even een foto posten op Facebook voor de thuisblijvers….wou dit gewoon even delen, oeps! Daar komen de eerste tekenen van onbegrip en geroddel.

Op het werk werd er door een enkeling een jaloerse opmerking gemaakt, “ziek thuis, maar op verlof gaan, dat gaat wel!”

Misschien had ik er moeten bijposten dat ik er enkel was om op adem te komen, zonne-energie op te snuiven en vooral…slapen!!!! Ik stond op, ontbeet, terug gaan liggen, slapen!  Tania kon enkel alleen haar dag invullen: wat joggen, wandelen, lezen etc…Ik was nog steeds té moe; ’s middags even naar strandbar rijden, ongelofelijk adresje trouwens: Malika’s Cantina in Stavros! Nadien terug….slapen! ’s avonds idem dito.

Dus ja, er is vaak onbegrip, wees er op voorbereid!

Terwijl ik dit schrijf, blik ik terug, draai ik de film terug af en besef ik nog maar eens dat ik van ver kom, maar wees gerust: JA, er is leven na de burnout!

Binnenkort ga ik het eens hebben over enkele alternatieve, spirituele paden die ik ben gaan bewandelen…en over onverwachtse vriendschappen, tof!

Tot snel!

Yves

Advertenties

2 gedachtes over “De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

  1. Dit is zo herkenbaar! Ben al 6 maanden thuis, en stilletjes aan kan ik de gewone huistaken terug opnemen … voor een uur of 3, en dan terug effe liggen op de zetel. Gisteren een verjaardagsfeestje gehad van een vriendin, héél fijn, tot half 1. Vandaag een hele dag “niks gedaan”, uitgeteld. Maar… ben al blij dat ik terug kan genieten van een feestje, of etentje, wat een half jaar geleden niet het geval was : alles was te veel!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s