Dan maar beginnen zeker?

Wow, wat een reacties….op deze blog zelf, op de facebookpagina (“JA, er is leven na de burnout”) en via een behoorlijk aantal privé-berichten.

Die enkele reacties en getuigenissen van kennissen van vroeger, ook zij!?
Toch niet W.; T. of T. !!!!
Had ik niet verwacht, maar ja, waar is die uitspraak op gebaseerd, ook zelf zag ik het niet aankomen…..

Mocht ik nog een beetje getwijfeld hebben om te beginnen bloggen, dan is die twijfel nu wel weg!

Burn-out is helaas nog steeds actueel en er is nog duidelijk behoefte aan inzage in de materie, begeleiding, bespreekbaarheid, erkenning en misschien kan mijn getuigenis hier een heel klein steentje toe bijdragen.

Laat me meteen duidelijk maken dat ik met deze blog enkel wil helpen en alleen uit eigen ervaring kan getuigen.
Elke situatie is anders en dient op maat bekeken en begeleid te worden!

Mocht je er mee geconfronteerd worden, aub, zoek meteen professionele hulp, via het klassieke kanaal of via alternatieve wegen. (indien je hier voor openstaat tenminste. Mij heeft een combinatie van beiden zeker geholpen.)

Waar te beginnen? Bij het begin zeker !? 😉

08/02/2013 is de officiële startdatum, al was de ziekte ongetwijfeld al enkele jaren in mijn lichaam geslopen.  Vandaag, 22/11/2014, ben ik terug deeltijds aan het werk, schijnt de zon terug,maar daar later meer over.

Ik sleepte me voort, naar de dokter*, één vraag van haar was genoeg om me volledig te kraken: “Dag Yves, hoe gaat het me je?” ….ik stortte in, het ging dus NIET!
Diagnose van de dokter*: burn-out!
ppppffff, zal wel, binnen enkele weken ben ik weer de oude! (jawadde)

(*Dokter had enkele weken ervoor al haar twijfels, maar volgde me al enkele jaren en kent me dus zeer goed.   Dank je Dr.Kelders, je hebt me fantastisch opgevangen, begeleid en me voorzichtig duidelijk gemaakt dat er ook nog andere levenspaden zijn.)

Ik werd dus vriendelijk verzocht om even thuis te blijven.
My god! Wat gaat mijn partner (Tania) hier van zeggen, mijn vrienden, familie én mijn baas én collega’s?

Vreemd, dat was dus mijn eerste gedacht in plaats van “hoe geraak ik hier uit”?

Na verloop van tijd wordt me duidelijk dat dergelijke reacties een zeer voorkomend iets is, “wat zeggen de anderen hier van”?

Tania had, voor ik haar leerde kennen, ook een burn-out gehad, zij vangt me dus vol begrip op, wow, dikke merci! (xxx)

Dat is al één, nu nog mijn baas op de hoogte brengen…Ook begrip, fantastisch!            Uit diverse artikels blijkt dat dit toch helaas niet voor iedereen is weggelegd.  Dank u Steve!

De (meeste) vrienden reageerden vol begrip, de familie ook, de (meeste) collega’s ook, al waren er wel enkelen die hun twijfels hadden en het toch nodig vonden om te “stoken” , vermoedelijk uit onweten.   Ik werkte toen al 12 jaar voor IP, reclameregie RTL-group, een Franstalig bedrijf. Op dat ogenblik werd er in dat landsgedeelte nog geen woord over burn-out gerept in de media.

Eerste stap: professionele hulp zoeken, meteen afspraak met een psychotherapeut!      De week nadien mag ik al op afspraak.

(later meer)

Advertenties

4 gedachtes over “Dan maar beginnen zeker?

  1. Bij mij ook een eerste reactie; “wat gaan de mensen zeggen” ook positieve reactie maar geconfronteerd nu met weinig erkenning. Kan ook een gevoel zijn. Tis een heel verhaal pff ben blij te weten dak ni de enige ben. Merci Yves voor dit prachtige initiatief

    Liked by 1 persoon

  2. Super, deze blog!!! Waauw, das een vb van iemand die de tegenslagen kan omzetten in kracht en daardoor ook anderen de moed geeft om door te gaan!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s