De eerste weken….de eerste tekenen van onbegrip….

Kreta...

Ondertussen enkele afspraken met psychotherapeut achter de rug: in het begin is dat vreemd, zéééér vermoeiend en soms vraag je je af: waar gaat dit naar toe? Ik ga nu nog steeds en kan het iedereen aanbevelen. Ik had een sterke mannelijke psychotherapeut nodig, Jan Jacquemyn in Ekeren, wat een fantastische hulp was en is hij nog steeds!

Mocht je gaan, doe hem de groeten!

Je moet weten dat ik de eerste maanden min. 16(!)u/dag sliep.  Opstaan, naar living slepen, ontbijten en terug moe, zetel op, slapen! Na enkele weken toch al eens buiten komen, naar krantenwinkel, 10min. h&t, bekaf! pppffff!

Ik kan geen geluid verdragen, het slaan van een deur maakte me opstandig, de GSM stond op stil, wou zeker niemand horen, alles en iedereen was teveel. Zelfs een teveel aan licht was soms ook lastig.

Midden mei, ik wil zon (het licht kon ik ondertussen dus terug aan ;-)), naar het buitenland dan maar? Dokter en therapeut waren het volmondig over eens: doen! Braaf toestemming gevraagd aan ziekenfonds en op naar…. Kreta!

We hadden een mooi appartement gevonden met zicht op zee, ver van de bewoonde wereld en dus zalig rustig. Na een vermoeiende vlucht (voor mij) en een stresserende autorit (had GPS mee, maar bleek te werken in Griekenland, maar niet op….Kreta), minstens 15u geslapen, dit was toch nog zeer vermoeiend!

Even een foto posten op Facebook voor de thuisblijvers….wou dit gewoon even delen, oeps! Daar komen de eerste tekenen van onbegrip en geroddel.

Op het werk werd er door een enkeling een jaloerse opmerking gemaakt, “ziek thuis, maar op verlof gaan, dat gaat wel!”

Misschien had ik er moeten bijposten dat ik er enkel was om op adem te komen, zonne-energie op te snuiven en vooral…slapen!!!! Ik stond op, ontbeet, terug gaan liggen, slapen!  Tania kon enkel alleen haar dag invullen: wat joggen, wandelen, lezen etc…Ik was nog steeds té moe; ’s middags even naar strandbar rijden, ongelofelijk adresje trouwens: Malika’s Cantina in Stavros! Nadien terug….slapen! ’s avonds idem dito.

Dus ja, er is vaak onbegrip, wees er op voorbereid!

Terwijl ik dit schrijf, blik ik terug, draai ik de film terug af en besef ik nog maar eens dat ik van ver kom, maar wees gerust: JA, er is leven na de burnout!

Binnenkort ga ik het eens hebben over enkele alternatieve, spirituele paden die ik ben gaan bewandelen…en over onverwachtse vriendschappen, tof!

Tot snel!

Yves

Dan maar beginnen zeker?

Wow, wat een reacties….op deze blog zelf, op de facebookpagina (“JA, er is leven na de burnout”) en via een behoorlijk aantal privé-berichten.

Die enkele reacties en getuigenissen van kennissen van vroeger, ook zij!?
Toch niet W.; T. of T. !!!!
Had ik niet verwacht, maar ja, waar is die uitspraak op gebaseerd, ook zelf zag ik het niet aankomen…..

Mocht ik nog een beetje getwijfeld hebben om te beginnen bloggen, dan is die twijfel nu wel weg!

Burn-out is helaas nog steeds actueel en er is nog duidelijk behoefte aan inzage in de materie, begeleiding, bespreekbaarheid, erkenning en misschien kan mijn getuigenis hier een heel klein steentje toe bijdragen.

Laat me meteen duidelijk maken dat ik met deze blog enkel wil helpen en alleen uit eigen ervaring kan getuigen.
Elke situatie is anders en dient op maat bekeken en begeleid te worden!

Mocht je er mee geconfronteerd worden, aub, zoek meteen professionele hulp, via het klassieke kanaal of via alternatieve wegen. (indien je hier voor openstaat tenminste. Mij heeft een combinatie van beiden zeker geholpen.)

Waar te beginnen? Bij het begin zeker !? 😉

08/02/2013 is de officiële startdatum, al was de ziekte ongetwijfeld al enkele jaren in mijn lichaam geslopen.  Vandaag, 22/11/2014, ben ik terug deeltijds aan het werk, schijnt de zon terug,maar daar later meer over.

Ik sleepte me voort, naar de dokter*, één vraag van haar was genoeg om me volledig te kraken: “Dag Yves, hoe gaat het me je?” ….ik stortte in, het ging dus NIET!
Diagnose van de dokter*: burn-out!
ppppffff, zal wel, binnen enkele weken ben ik weer de oude! (jawadde)

(*Dokter had enkele weken ervoor al haar twijfels, maar volgde me al enkele jaren en kent me dus zeer goed.   Dank je Dr.Kelders, je hebt me fantastisch opgevangen, begeleid en me voorzichtig duidelijk gemaakt dat er ook nog andere levenspaden zijn.)

Ik werd dus vriendelijk verzocht om even thuis te blijven.
My god! Wat gaat mijn partner (Tania) hier van zeggen, mijn vrienden, familie én mijn baas én collega’s?

Vreemd, dat was dus mijn eerste gedacht in plaats van “hoe geraak ik hier uit”?

Na verloop van tijd wordt me duidelijk dat dergelijke reacties een zeer voorkomend iets is, “wat zeggen de anderen hier van”?

Tania had, voor ik haar leerde kennen, ook een burn-out gehad, zij vangt me dus vol begrip op, wow, dikke merci! (xxx)

Dat is al één, nu nog mijn baas op de hoogte brengen…Ook begrip, fantastisch!            Uit diverse artikels blijkt dat dit toch helaas niet voor iedereen is weggelegd.  Dank u Steve!

De (meeste) vrienden reageerden vol begrip, de familie ook, de (meeste) collega’s ook, al waren er wel enkelen die hun twijfels hadden en het toch nodig vonden om te “stoken” , vermoedelijk uit onweten.   Ik werkte toen al 12 jaar voor IP, reclameregie RTL-group, een Franstalig bedrijf. Op dat ogenblik werd er in dat landsgedeelte nog geen woord over burn-out gerept in de media.

Eerste stap: professionele hulp zoeken, meteen afspraak met een psychotherapeut!      De week nadien mag ik al op afspraak.

(later meer)

JA, er is leven na de burnout!

De laatste maanden is er veel aandacht in de media voor burnout.
Over het leven na, nog weinig…..

Misschien kan ik hier de komende weken duidelijk maken dat er (voor mij althans) een fantastisch leven nà ontstaan is?

Ik lees graag jullie comments……

Tot snel,

Yves